Νόμιμες εταιρίες online στοιχήματος στην Ελλάδα Μερος Β’

09/10/2014

Το συγκεκριμένο αθλητικό γεγονός υπήρξε η αφετηρία για τη μεγαλύτερη περίοδο αβεβαιότητας για τους παίκτες του στοιχήματος, τις διαφημιστικές εταιρίες, των συνεργάτες (affiliates) των εταιριών και φυσικά για το ρυθμιστικό πλαίσιο στη χώρα. Ήταν τα χρόνια που κανείς δεν ήξερε αν είναι νόμιμο ή παράνομο να έχει λογαριασμό σε εταιρία στοιχημάτων του εξωτερικού. Ή αν ήταν παράνομο να τις διαφημίζει. Ή και τα δύο.

Τα κρίσιμα χρόνια μετά το 2006

Τα υπέρογκα ποσά με τα οποία ο ΟΠΑΠ τροφοδοτούσε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της χώρας ήταν αρκετά για να υπαγορεύει προς όλους τη μία και μοναδική γραμμή της εταιρίας: Το μονοπώλιο στο στοίχημα στην Ελλάδα είναι αδιαμφισβήτητο και κανείς δεν μπορεί να το παραβιάσει. Τι και αν βασιζόταν σε έναν παλαιό νόμο του ελληνικού κράτους που είχε αυθαίρετα ορίσει την περίοδο του μονοπωλίου σε τουλάχιστον 20 χρόνια από τη στιγμή έγκρισης του νόμου, το 1999. Τι και αν από τότε η μετοχική σύνθεση του ΟΠΑΠ είχε αλλάξει με ένα μεγάλο μέρος του οργανισμού να μην είναι πια κρατικό και να θέτει ερωτηματικά ως προς την ύπαρξη ιδιωτικού μονοπωλίου σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ασύμβατου δηλαδή με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία). Τι και αν εγχώρια και ξένα δικαστήρια έτειναν να αποφασίζουν μία υπέρ του κράτους και μία υπέρ των εταιριών.

Το γεγονός υπήρξε ένα….για πέντε χρόνια μεταξύ 2006 και 2011, τα χρόνια της άνθισης του ίντερνετ και των ηλέκτρονικών συναλλαγών και ενώ πολλές από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέταζαν σχέδια για να νομιμοποιήσουν όλες τις μορφές ηλεκτρονικού τζόγου προς όφελος των φορολογικών εσόδων, οι ελληνικές αρχές προτίμησαν να εμπλακούν σε ένα μακρύ και επίπονο αγώνα δρόμου για να προστατεύσουν το μονοπώλιο που έχανε ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο από την εγχώρια αγορά. Οι γνώστες του χώρου θα θυμούνται πως υπήρξαν κινήσεις εκατέρωθεν που ξεκίνησαν από αποσπασματικές κινήσεις και διαβήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να καταλήξουμε σε έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους νόμους, αυτόν του 2011 που αδειοδοτεί προσωρινά εταιρίες με την προϋπόθεση του αυστηρού ελέγχου από τις αρχές. Ταυτόχρονα βέβαια, η ταραγμένη οικονομική ζωή της χώρας και η ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη για φορολογικά έσοδα ανάγκασε τη χώρα να δεχθεί ως μια από τις προϋποθέσεις του μνημονίου την ιδιωτικοποίση πολλών κρατικών εταιριών. Και βέβαια ο ΟΠΑΠ δέσποζε στη λίστα.

Δημιουργείται λοιπόν στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά ένα εμπορικό παράδοξο: Η κυβέρνηση της χώρας υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια την επιβολή της τάξης και το μπλοκάρισμα της λειτουργίας όλων των εταιριών στοιχήματων που δραστηριοποιούνται στη χώρα, προς όφελος μιας εταιρίας που ανήκει κατά 33% μόνο στο κράτος και σύντομα κατά 0%.

Όλα αυτά συμβαίνουν όταν έως και τα μέσα του 2013, εφτά ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη καθιερώσει καθεστώτα δίκαιης και σωστά ελεγχόμενης φορολόγησης του ιντερνετικού στοιχήματος. Η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Δανία, το Βέλγιο, η Γερμανία και η Μεγάλη Βρετανία αποκομίζουν φόρους από όλες τις εταιρίες στοιχημάτων που δέχονται να κάνουν αίτηση για άδεια λειτουργίας και αποδίδουν στο κράτος το ποσοστό φόρου που τους αναλογεί. Και η λίστα με τις χώρες που στους επόμενους μήνες θα ακολουθήσουν την ίδια πορεία μακραίνει: Ολλανδία, Ρωσία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία είναι μερικές από αυτές. Τι γίνεται όμως ταυτόχρονα με τη δική μας περίπτωση; Πόσο βοήθησε ο νόμος του 2011 στη σωστή θεσμοθέτηση της αγοράς; και τι έχει συμβεί στην αγορά από τη στιγμή που ο ΟΠΑΠ πουλήθηκε στους επενδυτές;

Συνεχίζεται…..